O Níquel na Universidade de Oriente

 

Written by 


Fai xa case un mes que algúns dos operarios niquelantes preparamos unha pequena conferencia, tentando non monopolizar endemais a palabra, cos estudantes da Licenciatura de Desenrolo Turístico na Universidade de Oriente (UNO). A iniciativa xurdiu porque María anda argallando como mestra con eses estudantes, nesas latitudes yucatecas, impartindo materias relacionadas co Turismo Cultural, Ecolóxico e Comunitario, ou o que sería o mesmo, tentando que o turismo entenda as Paisaxes de maneira integral, en clave de conservación e dende unha perspectiva comunitaria.

A ela e a Ámbar, a coordinadora da Licenciatura, pareceulles interesante aproveitar que unha boa parte do Níquel estaba por aquelas terras yucatecas. O título da conferencia foi: “Patrimonio, paisaxe e turismo: un modelo de xestión dende a sociedade civil organizada”. Incluiamos así varios temas e obxectivos que oscilaban entre o obxecto de estudo e a metodoloxía (o patrimonio, a paisaxe e a nosa perspectiva dende a conservación e a sustentabilidade) ata o mesmo concepto Niquelarte coa súa “actitude vital que se expande”.

 

Explicar cómo nacera Niquelarte e cómo foron crecendo e madurando as nosas ideas parecíanos unha boa mostra dalgo que podía espertar certo entusiasmo. Ao fin e ao cabo Niquelarte xurdiu como iniciativa dun grupo de amigos que cuestionaban moitas cousas da súa profesión e do mundo no que xa comezaran a exercer profesionalmente. Así manter un proxecto de maneira paralela ao de gañarse o pan, alimentar os espíritos e facer crecer o sentimento de que outro modo de face-las cousas é posible e tamén comezar a saber cómo facelas posible. Como dice Eduardo Galeano: “La energía creadora se desarrolla haciendo, y haciendo juntos. La militancia juvenil no languidece por falta de ganas, sino por falta de acción” (Ser como ellos y otros artículos, 1992).

Acción. Pero ¿Cómo se lles ocurren as ideas? Preguntaba un estudante ao ver proxectado ao Cigarrom Robot. A resposta foi dende varios átomos do níquel a mesma pero nas súas diferentes variantes: observando, paseando, charlando, compartindo, escribindo, recibindo críticas e puntos positivos, reescribendo. Argallando, actuando. Convertíndonos en perfís interdisdisplinares que funcionan en rede.

Ao fin do encontro recollimos o noso certificado das mans do director académico, México continúa a ser un país moi protocolario para estas cuestións. Pero como o Níquel sempre é un pouco traveso conseguiu que o maya e o galego apoderáranse da parte final do evento, sendo un toque máis do intercambio e reivindicación da necesidade de conservación das nosas culturas.

Moitas gracias alumnos por escoitarnos e cuestionarnos, estamos recibendo algúns dos vosos comentarios. Alégranos saber que o Níquel conseguiu pór en movemento algún que outro electrón. Aquí estamos esperándovos para a conexión intermolecular.

Deixa unha resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

scroll to top